ابوالطیب متنبی را همه می شناسند؛ از نظر اغلب شعرشناسان او بزرگترین شاعر عرب در قدیم و در قرن چهارم بوده است؛ به ویژه در ستایش و حماسه سرایی. در بارۀ او گفته اند: متنبی در گزینش واژه ها و جا دادن آنها در کاخ سخن معماری زبردست است. تشبیهات او بکر و تازه است و با ویژگیهای روحی انسان همخوانی دارد. هرچند اسلوب او آکنده از مفاهیم عقلی و فلسفی است ولی با استادی هرچه تمامتر آنها را در قالب عاطفه دلنشین ساخته است.(الرائد فی الادب العربی).
در تاریخ قدیم فاخوری چنین می خوانیم: واژه های متنبی معنی را پیش از رسیدن به آن بازگو می کنند. این واژه ها پیوسته طنین اندازند و شاعر آنها را رعدآسا در گوش شنوندگان و خوانندگان پرت می کند. گویی خلاصۀ واژه هایش را می بینیم که لشکری از سربازان شانه اندر شانه اند و با فرود آمدنی هراس افکنانه فرود می آیند، در حالی که با مهارت در به کارگیری وجوهی از بیان و بدیع به گونه ای آنها را تقویت می کند که سبب نیرومندی و به هم پیوستگی آنها می گردد(ترجمه تاریق قدیم ج ۲).
کار اینجانب بر این دیوان گرانسنگ با توجه به اهمیت فرم نسبت به مضمون همانا شرح بلاغی و استخراج آرایه های اشعار، علاوه بر شرح لغوی و ترجمۀ روان است؛ چیزی که در شرح دواوین شعرا بی سابقه است. همچنین در راستای بهرهمندی مخاطب و آشنایی با نقد جمال شناسیک شعر، اغلب ابیاتی که آنها را از نظر زیبایی در اوج یافتم بیانی جمال شناسیک بر آنها افزودم و سعی نمودم خوانش این دیوان را جذاب تر نمایم.